Zanima me ajet 261. i 262. u suri El-Bekare, šta se sve odnosi na trošenje imetka na Allahovom putu?

Znači 261. ajet to je onaj ajet u kojem Allah dželle šanuhu navodi primjer onih koji udjeljuju imetak na Allahovom putu. "Meselul-lezine junfikune emvalehum fi sebilillahi kemeseli habbeh". Oni koji imanja svoja troše na Allahovom putu liče na onoga koji posije zrno iz kojeg nikne sedam klasova, a u svakom klasu po stotinu zrna, a Allah će onome kome hoće dati i više, Allah je neizmjerno dobar i sve zna. Pitanje je sada na šta se sve odnosi ovaj kur'anski ajet "Meselul-lezine junfikune emvalehum fi sebilillah", primjer onih koji svoja imanja, imetke troše na Allahovom putu. Generalno gledajući, velik broj učenjaka smatrao je da se to odnosi na imetak kojeg čovjek troši u džihadu, na borbu u borbi na Allahovom putu. Ali postoji velik broj mufessira koje je spomenuo Ibn Kesir i spomenuli su drugi mufessiri, da se to misli općenito udjeljivanje imetka putem čega mi da želimo da postignemo Allahovo zadovoljstvo ili u pokornosti Allahu. Kao što je došlo od Seida ibn Džubejra da je kazao "fi ta'atillah". Znači ove riječi Uzvišenog Allaha, primjer onih koji svoje imetke udjeljuju na Allahovom putu, Seid ibn Džubejr kaže: oni koji dijele svoje imetke na putu pokornosti Allahu. Bilo koji vid, bilo koja pokornost. Bilo učenjaka koji su kazali da se to odnosi na hadž, neki su kazali da se odnosi na džihad, tako da duboko se nadamo da ovaj kur'anski ajet je inšallah sveobuhvatan, da se odnosi na sve one koji udjeljuju svoj imetak želeći time Allahovo subhanehu ve te'ala zadovoljstvo u onome što je šerijatom i propisano i dozvoljeno.